O szesnastej było u mnie otwarcie wystawy o założycielce i pierwszej dyrektorce miejscowego muzeum - w tym roku placówka świętuje osiemdziesiąte urodziny.
Poszedłem oczywiście.
Na wejściu pani z kasy witała koszyczkiem okolicznościowych przypinek.
- Proszę się częstować - zachęcała.
- Wszystkie takie same?
Są dwa rodzaje.
Wziąłem zieloną, a po wejściu w głąb holu pomyślałem, że przecież, frajer, mogłem obie, beżową też.
- To trzeba raczej do koszuli przypiąć - zastanawiał się młody człowiek z towarzystwa idącego przede mną - bo jeśli do kurtki, to zostanie razem z kurtką w szatni.
Osób na otwarcie wystawy przyszło sporo, elity miasta, zgaduję po liście notabli wymienianych po części z nazwiska (wojskowi na pierwszym miejscu, wiadomo jak to w strefie przygranicznej tuż przed rozpoczęciem wojny), po części w masie z samych funkcji. Organizatorzy dla prominentów przygotowali dodatkowe torby z upominkami, wręczane przez obsługę na trzecim piętrze. Ja jestem szarak, żeby nie powiedzieć nic nie znaczący śmieć, więc mogę się cieszyć z tej darmowej przypinki. A powinienem z bufetu, bo szwedzki stuł był egalitarny, dla wszystkich, wiec wypiłem kieliszek wina i zjadłem kilka kolorowych i zapewne bardzo zdrowych tartinek, bo bez smaku. tzn. w jednej rozpoznałem na podniebieniu twarożek, a w drugiej jakąś pikantną pastę. A tak poza tym o tym że jem na przykład kawałek ogórka czy pomidora, mówiły mi tylko oczy.
Przy okazji wystawy wydano komiks biograficzny poświęcony założycielce muzeum, która była niewątpliwie osobą niebanalną, z barwnym życiorysem: córka carskiego generał-majora bywała na petersburskim dworze, niedoszła katolicka zakonnica i nauczycielka w Szanghaju, badaczka eksploatująca geologiczne zasoby Syberii, związana przez lata z żonatym Polakiem, z którym też już od stycznia 1945 zajęła się ratowaniem pruskiego dziedzictwa Ziem Odzyskanych i zabezpieczaniem zabytków przed grabieżą i wywiezieniem do Związku Radzieckiego. Jej uporowi Kętrzyn zawdzięcza zachowanie fragmentu murów obronnych - wstydliwy zabytek w samym centrum miasta, bo od lat coraz bardziej sypiący się i stanowiący zagrożenie dla przechodniów, zwłaszcza tych płci męskiej, którzy chcieli by się odlać bo niewłaściwej ich stronie (strona wewnętrzna - ta od starego miasta - jest bezpieczniejsza, bo niższa i bardziej zaciszna, nie tak na widoku).
Nie robiłem zdjęć, bo już nawet nie noszę z sobą aparatu na wydarzenia kulturalne. Wszyscy wszystko fotografują, więc już się nie poczuwam do podobnej potrzeby.
trzy piętra po brzegi wypełnione eksponatami.
(Niestety albo stety, dziś muzea muszą starać się być atrakcyjne także dla dzieci, no to się "starają"...)