Zmotywowany niewiarą Czartogromskiego w moją determinację w podnoszenie poziomu ukulturnianienia, bez problemu przełamałem lekki brak chęci do wyjścia z domu, wcześniej podgrzałem zaplanowane na obiad biedronkowe pierogi z serem i dobry kwadrans przed siedemnastą stawiłem się w zamku. Sala czytelni dla dzieci i młodzieży była już pełna. Na szczęście tym razem krzesła ustawiono trochę luźniej (powiedzmy na 100 osób zamiast 150) i mogłem dostawić sobie jeszcze jedno ulubionej miejscówce pod paprotką (kwiatek do kwiatka, jak to mówią). Na widowni dominowały tradycyjnie starsze panie, dojrzałe emerytki, ale kilku znajomych panów bez problemu wyłowiłem okiem w tym sfeminizowanym tłumie (ze mną może nas było dziesięciu w sumie).
Spektakl "Klasyka na Wesoło" (tak na plakacie - dlaczego wesoło z dużej litery pojęcia nie mam) zaczął się od słowa przewodniego, wygłoszonego przez miejscową animatorkę życia teatralnego, z którego to słowa dowiedziałem się, że będę mógł być wdzięczny za rozkosze wieczoru światłości obecnych władz państwowych, a konkretnie Ministerstwu Kultury i środkom z KPO*. Spektakl był przygotowany ad hoc (czyżby środki trzeba było wydawać pilnie?), bez większej ilości prób, dlatego pani animatorka prosiła o wyrozumiałość dla aktorek, które część kwestii wygłaszały posiłkując się papierowym skryptem. A później nastąpiło pięćdziesiąt minut spektaklu, będącego wiązanką tekstów Stefanii Grodzieńskiej, mniej lub bardziej zabawnych scenek obyczajowych z życia małżeńskiego i związków damsko męskich. Do kompletu dorzucono dwa wiersze, z których zwłaszcza "O pierdzeniu" Aleksandra Fredry wywołał na widownio ogromne rozbawienie. Ale "Wszystko o mężczyźnie" Mariana Załuckiego - równie szacowny zabytek polskiej satyry i podobnie jak tekst Fredry wykonywany przez cały zespół - budził wśród zgromadzonych pań salwy śmiechu.
Jedne panie radziły sobie lepiej, inne słabiej, jedne umiały prawie wszystkie swoje kwestie na pamięć i skrypt trzymały tylko w ramach zabezpieczenia, a inne czytały wszystko i nawet nie próbowały grać, ale ogólnie to nie było złe. Bardzo dobre też nie. Średnie, akurat jak na poziom Ketrzyna. W lepszym wykonaniu humor Grodzieńskiej bawiłby bardziej, tu momentami wydawał się lekko zwietrzały, ale o to akurat do dojrzałych aktorek-amatorek pretensji chyba mieć nie można. Zresztą może jestem zbyt surowy, bo widownia na koniec nagrodziła aktorki gorącymi brawami, owacją na stojąco.
________
* Wiem, już z plakatu powinienem był to odczytać, ale ja zazwyczaj na afiszach tylko datę i godzinę imprezy sprawdzam i przy braku zachęcającej fotografii nie wnikam w szczegóły, które by mnie przecież mogły zniechęcić. Tu na plakacie jest akurat Stefania Grodzieńskja, którą miałem kiedyś nawet okazję zobaczyć na żywo, bo siedziała razem z Emilią Krakowską w rzędzie przede mną na striptizie w TORO (marne miejsca sobie wybraliśmy, i ja i ona, zbyt daleko od sceny).
Wygląda czarująco w ciuszkach przygotowanych przez Łukasza Błażejewskiego (tego od wywiadów w żółtej wannie). Na facebooku Teatru Nowego Proxima mnóstwo zdjęć. 
